Gabi na nang makalabas silang tatlo sa sinaunang balon at mataas na ang buwan sa langit. Pinangunahan ni Gerald ang dalawang babae papunta sa sira-sirang gusali. Pagdating nila doon, nakita nila na magkakasama na muli ang mga tao. Nakita nila si Propesor Yale at ang iba pang mga researchers. Huli na nang mapagtanto nila na hindi nipa mahahabol si Gerald. Bukod sa dalawang namatay, ang tanging malubhang sugatan ay si Wynn at meron siyang malubhang lagnat pagkatapos nito. Kahit na maayos ang kalagayan ng lahat ng tao, silang lahat ay pare-parehong nakakaramdam ng pagkabalisa dahil sa takot sa mga naging kaganapan ngayong gabi. Dahil nandito na si Gerald, sa wakas ay makakapagpahinga na silang lahat pagkatapos ng pinagdaanan nila ngayon. Habang nagpapahinga ang iba, nanatili namang gising si Gerald. Sinisindihan niya ang apoy at binantayan niya ang iba habang tinitiyak na paminsan-minsan ay naghahagis ng kahoy na panggatong sa apoy. Sina Meredith at Giya naman ay gising din. Nam
“Ituturing ko na ‘Oo’ ang katahimikan mo! Susubukan ko na siyang mapa-sakin mula bukas!" sabi ni Meredith. “...Fine,” malambing na sinabi ni Giya. Huminga siya ng malalim at muli niyang ipinaalala sa kanyang sarili na si Gerald ang taong mahal niya. Ano naman kung kamukha niya si Xadrian? Hindi pa rin siya si Gerald kahit na ibaliktad pa ang mundo. Kung gusto talaga ni Meredith si Xadrian, alam ni Giya na wala siyang karapatan na pigilan siya na ituloy ang bagay na magpapasaya sa kanya. ‘Hindi ka pwedeng maging selfish, Giya!’ Sinusubukan ni Giya na aliwin ang kanyang sarili. Ang dalawang babae ay hindi nakatulog ng kahit isang beses sa gabing iyon dahil abala sila sa kanilang sariling mga alalahanin. Kinaumagahan, nag-iimpake na ang lahat at naghahanda na silang umalis nang biglang lumapit si Meredith kay Gerald at sinabing, “Nauuhaw ka ba, Xadrian? May dala akong tubig kung gusto mo ito!" Nang marinig iyon, patagilid na tumingin si Gerald kay Giya at bigla niyang napans
Hindi lang mula sa kahit sinong grupo ang mga katawan na ito. Ang mga bangkay ay mga kapatid niya mula sa Soul Palace! Naging mabigat ang pakiramdam ni Gerald nang makita niya ang pamilyar na itsura ng helicopter. Matapos niyang makumpirma ang kanyang speculation, hindi naiwasan ni Gerald na mabalisa sa pangyayaring ito. Kung tutuusin, ang mga mula sa Soul Palace ay mahalagang bahagi din ng pamilyang Crawford! Napansin niya na pumunta ang mga ito sa disyerto para hanapin siya. Alam na alam ni Gerald na ang mga helicopter mula sa Soul Place ay idinisenyo para maging halos imposible na bumagsak ito ng madalian. Sinuri niya ang spot kung saan maraming natapong gasolina na dahilan para maging maitim ang buhangin, ngunit naging malinaw sa kanya na ito ang salarin kung bakit bumagsak ang buong helicopter. Gayunpaman, sino kaya ang pumatay sa kanila? Matapos suriing mabuti ang bawat isa sa apat na bangkay, sa wakas ay nakakita si Gerald ng clue sa mga ito. Ang isa sa mga taong ito
Kabisado na ni Gerald ang mapa.Kaya hindi magiging mahirap para kay Gerald na hanapin ang eternal coffin.Malakas ang kutob ni Gerald na may mas malaking sikreto na nakatago tungkol sa eternal coffin.Ang mundong ito ay hindi kasing simple ng inaakala niya.Naramdaman ni Gerald na kakaiba ang lahat lalo na pagkatapos niyang makita ang mga mural na iyon.Paano niya ito mailalarawan?Para bang may dalawang kamay na pasikretong minamanipula ang lahat sa dilim.Napakadelikado na ng nangyari sa disyerto at magiging mas delikado kapag nakapunta siya sa labas ng disyerto.Syempre, hindi isinapuso ni Gerald ang ilan sa mga halimaw na nakatagpo niya.Habang papalapit na ang gabi, narating na ni Gerald ang pinaka-malayong bahagi ng outlands.Nakarating siya sa isang lugar na tinatawag na Ullerwood.Hindi kulay dilaw ang buhangin dito ngunit sa halip, ito ay napuno ng itim na buhangin.Bukod pa dito, ang hangin ay napakalakas dito na kaya nitong tangayin ang isang tao.'Kakaiba ito.
“Napakatalino at mahusay ka talagang magsalita, pero tingnan natin kung gaano pa katagal na kaya mong magpatuloy sa ganyan! Papatayin na kita ngayon!"Kumunot ang mga talukap ni Christopher bago siya sumugod para salakayin si Gerald.Gustong ipagtanggol ni Gerald ang kanyang sarili at iwasan ang pag-atake ni Christopher, ngunit wala siyang kalaban-laban kay Christopher.Tinamaan si Gerald ng suntok ni Christopher at sumuka siya ng dugo sa isang iglap.“Hindi mo maiiwasan ang mga atake ko! Bibigyan kita ng huling pagkakataon ngayon. Ililigtas ko ang buhay mo kung sasabihin mo sa akin ang totoo!" Malamig na sinabi ni Christopher.“Hahaha! Mr. Moldell, akala mo ba tatlong taong gulang na bata ako na napakadali mong malilinlang?" Sabi ni Gerald habang pinupunasan ang dugo sa gilid ng kanyang bibig niya."Sa tingin ko gusto mo na talagang mamatay!"Galit na galit si Christopher kaya itinaas niya ang kanyang palad nang kumilox siya at ang buong katawan ni Gerald ay tumalsik sa hangin
Hahabulin na sana ni Christopher si Gerald.Nang nasa kalagitnaan na siya nang bigla na naman siyang huminto sa kinatatayuan niya.Hinawakan ni Christopher ang kanyang pisngi na nakalmot at makikita ang nakakatakot na ekspresyon sa kanyang mukha.“Pinapayuhan na kita ngayon, bata. Mas mabuting lumabas ka sa kweba at sumunod ka sa akin. Kung hindi, hindi ka makakatakas ng buhay kahit ibigay mo pa ang lahat ng lakas mo!" sumigaw ng malakas si Christopher habang nakatayo sa entrance ng kweba.Hindi nagtagal, maririnig ang mahinang boses mula sa loob ng kweba, “Tanda! Mas mabuti pang mamatay ako ngayon kaysa patayin mo sa labas!"Kumunot ang noo ni Christopher. “P*tang ina mo ka! Huwag mo akong sisihin na hindi kita binalaan na mamamatay ka sa loob!"Talagang magiging delikado kung papasok siya sa loob ng kweba. Isa na siyang great master at masasabing hindi siya mapapatumba sa mundong ito. Gayunpaman, hindi napigilan ni Christopher na maramdaman ang matinding takot nang maisip niya
Maririnig ang tunog ng anaconda na sumisitsit mula sa kanyang likuran.Gayunpaman, huminto si Gerald sa kanyang paglalakad.Kung tatakbo siya palabas, sigurado na papatayin siya ni Christopher.Hindi nakapagtataka kung bakit mukhang haggard ang matandang iyon kanina. Lumalabas na may dambuhalang halimaw sa kweba na ito.Nagmamadaling inilabas ni Gerald ang kanyang Lightbane.Naramdaman niya ang malamig na pawis at nararamdaman niya na wala siyang pagpipilian sa oras na ito.Hindi nabanggit sa mapa ang malaking anaconda na ito.Napalunok si Gerald sa sobrang kaba.Gayunpaman, napagtanto ni Gerald na ang anaconda ay hindi malisyoso.Nakatitig lang ito sa kanya at wala itong pinakitang intensyon na umatake.Sa huli, dahan-dahang ibinaba ng anaconda ang ulo niya.Nakita niya ang anaconda na parang isang tuta na maayos at masunurin kapag nakita niya ang may-ari nito."Hindi mo ba ako papatayin?"Tanong ni Gerald nang maramdaman niyang lumakas na muli ang kanyang mga binti.Sa
Ang malaking punong iyon ay kilala bilang isang sagradong puno sa mga tao ng bansang ito.Ito ay dahil ang malaking puno ay nahulog mula sa langit.Noong panahong iyon, inakala ng mga tao sa bansang ito na ipinadala ng Diyos ang makalangit na sundalong ito sa lugar na ito para dalhin sila sa langit. Gayunpaman, may nangyaring masama dahil ang misteryosong deity at lahat ng iba pang makalangit na sundalo na dinala niya dito ay namatay.Naramdaman ng hari na hindi dapat siya mawalan ng respeto dahil ang mga ito ay ibinigay ng langit.Pakiramdam niya ay kailangan din niyang subukang umakyat at ipaliwanag ang nangyari sa deity.Samakatuwid, pinadala ng hari ang pinakamahusay na tatlong daang mandirigma sa bansa para subukang umakyat sa sagradong puno.Gayunpaman, kahit na naghintay siya ng mahabang panahon, ang tatlong daang mandirigma ay hindi na bumalik.Hindi natuwa ang hari sa pangyayaring ito kaya kada taon ay pipili siya ng bagong grupo ng mga mandirigma na aakyat sa sagradong